Op zondag 28 februari treffen vismaat Bert en ik elkaar op de afgesproken plek rond 12:00 uur. Eerder afspreken heeft geen zin omdat het tegen drieën pas laag water is en het lijkt iedere keer weer het toch beste tij te zijn. De eerste paar uur verwacht ik er ook niet teveel van, want het water moet nog flink afgaan en daar komt bij dat Ruud, ik en Arjan een dag eerder geblankt hebben met slechts twee aanbeten. We vissen geconcentreerd de kantjes af en de NO-wind die er staat is weer eens fris, maar door de zon die rijkelijk aanwezig is, is het behaaglijk te noemen. Het zal dan ook npas tegen drieën zijn voordat ik de eerste forel pak. Noem het toeval of niet, maar ik zie het uit het niets van rechts naar links gaan stromen en maar al te vaak heb ik hier dan aanbeten gekregen. Ik had net gewisseld van een spinner naar een felgekleurde Stripper in de kleur Jaffa waarmee ik gisteren ook een aanbeet kreeg op praktisch dezelfde stek omdat het water behoorlijk troebel is. Al op de eerste worp een aanbeet, maar werkelijk waar ook een schitterende aanbeet waarbij mijn kunstaas met de stroom mee van achteren werd aangevallen en daardoor viel als het ware de lijn slap. De vlijmscherpe Gamakatsu haak zit echter goed vast in de onderbek van de zeeforel en ook deze zeeforel kan worden geland. Een mooie dikke vis mag even op de gevoelige plaat om vervolgens weer terug te worden gezet in zee. 

1M.jpg

Een mooie dikke zeeforel

Als ik één woord moest verzinnen voor zaterdag 15 februari dan zou ik zeggen “KOUD”. Allemachtig wat was het koud zeg. Met een straffe Oostenwind die eigenlijk Zuidoost was voorspeld, staan Ruud en ik als echte bikkels dan toch op de eerste stek om te kijken of er nog een paar zeerovers te verleiden zijn. Ook al ziet de stek er goed uit en is de juiste stroming aanwezig, twijfel ik toch of wij vandaag resultaten gaan boeken aangezien Oostenwind voor maar weinig vissoorten succesvol is. Toch denk ik geregeld terug aan een stuk wat Bertus Rozemeijer ooit heeft geschreven over zeeforellen in eigen land in het boek “Jagen op jagers”. Hij omschreef hierin namelijk dat een koude Oostenwind goed zeeforelweer zou zijn. Als ik dan een stukje oploop op de eerste stek, spot ik met mijn polaroid een schooltje tien doornige stekelbaarsjes. “Aha, prooi aanwezig dus!”. Met een schuin oog probeer ik zicht te houden op de prooivisjes en met de gedachte in het achterhoofd “waar prooi is, is ook roofvis aanwezig” vis ik door. Het duurt dan ook nog geen twee worpen dat ik getrakteerd word met een snoeiharde aanbeet. Ditmaal niet strak tegen de kant, maar meer naar het midden, net langs de volle stroomnaad. Al snel is duidelijk dat ik te maken heb met een aardig exemplaar zeeforel en die een stevig robbertje wil vechten. Na de nodige spannende momenten ligt daar na enkele minuten dan toch al de eerste vis in het net van vandaag ondanks de barre omstandigheden. Dit maakt uiteraard alles goed. We meten de vis op (52 cm) en maken er een fotootje van en zetten de vis terug in de zee. Met een harde spurt zwemt de vis weg. “Yes, wij zijn van de nul af!”. 

 

1S.jpg

Al na 10 minuten de eerste ondanks de barre omstandigheden

Op zondag 07 februari staat er een dagje kunstaasvissen met de boot van Ruud op het programma. Ondanks wilde plannen om ook met allerhande shads een poging te wagen een grote baars te verleiden besluiten we eigenlijk al snel om gewoon te gaan trollen. Op zich levert trollen altijd wel een visje op aangezien je veel water kan dekken en de actieve vis vanzelf wel tegenkomt. We zijn nog maar net op weg en al snel vangt Ruud een paar snoeken op zijn Salmo Fatso in baars kleur en daarom besluit ik ook al vrij snel over te schakelen naar een natuurlijke kleur kunstaas, daar ik ben begonnen met firetiger. Inmiddels weten Ruud en ik wel hoe dit spelletje gaat en spelen wij hier snel op in. 

1M.jpg

De Salmo Fatso bewees al snel zijn vangkracht

 

2M.jpg

Ik heb de maand januari mijn vismaten in de steek gelaten om een lange vakantie te houden in Zuid Afrika ( RSA ) en dacht met weemoed terug aan vorig jaar toen we ook al hier zaten en Marcel me gek maakte met zeebaars gevangen in december en zelfs zeeforel die af en toe de bek niet van zijn aas kon houden. Nu ben ik een verwoed kunstaas visser en daar hebben ze hier nog niet echt kaas van gegeten.

Nou is baars gewoon baars of het nou de gewone baars is, zeebaars, big mouth bass, black bass, nijlbaars whatever, het maakt niet uit want met hetzelfde kunstaas kan je ze allemaal vangen als je de technieken beheers van het binnen vissen en als je maar een beetje watersence hebt zodat je op de juiste plekken vist.

Nu is er niet veel water hier in Afrika en de grote dammen zijn inmiddels zo vervuild sinds de apartheid gestopt is dat het meer open riolen lijken en vissen kun je helemaal vergeten in die wateren want de zwarte bevolking pleurt gewoon gif in het water om vervolgens de dode vis op te scheppen en……te verkopen langs de weg. Echtwaar. Niet gelogen.

Gelukkig zijn er nog wat waterdammen op privé grondstukken en die zijn wel op orde wat waterkwaliteit betreft al is soms de droogte ook een probleem. Daar kwamen we achter in het park waar we een paar safari’s gingen doen en ook zouden vissen in een dam waar big mouth bass rondzwom. Ik zeg zwom want de dam was lek geraakt en geheel leeg dus weg water weg vis. Bij een andere dam waar wel water in stond hebben we even gevist maar door gebrek aan roofvis barste deze dam van de mini vissies amper 10 cm groot.

Na deze teleurstelling werd een vriend van een ander park gebeld en die had wel een dam met water en jawel….black bass (big mouth) dus het plan was snel gemaakt en op naar die locatie. Ik had een reis spinhengel mee met kunstaas wat ik eerder jaren al meegebracht had voor mijn vrienden hier en ik was er al snel uit dat er een Savage Gear shadje aan de lijn moest komen om wat informatie in te winnen over diepte enzo. Binnen een half uur zat ik vast.

Vast aan iets wat begon te zwemmen en wat behoorlijke runs door de slip nam maar ik wist al snel dat dit geen Bass kon zijn en de bellen die naar boven kwamen gaven aan dat het een meerval (Barber ) zou moeten zijn. Nou moest ik er behoorlijk aan trekken en na een minuut of 15 zwom de vis zich vast en was ik zeker van het feit dat het een flinke vis moest zijn. Door de lijn nu slap te laten voor een paar minuten ging de vis er weer vandoor en kon ik verder met de dril. Net zoals de vis bij ons doet als die zich vast gezwommen heeft.

1s.jpg